مسئله شناسی عدالت اجتماعی در ایران معاصر(۶)

دو وظیفه عمده دولت ها در تعریف مدرن آن، ارائه و تولید کالاهای عمومی و اجرای سیاست های بازتوزیعی جهت حمایت از اقشار کم برخوردار است. سیاست های بازتوزیعی با هدف افزایش عدالت اجتماعی انجام می گیرد و انواع خدمات دولتی، به خصوص یارانه ها به نوعی ابزار اجرای این سیاست ها هستند.

پرداخت یارانه در اقتصاد ایران، سابقه ای طولانی دارد و در اسناد بالادستی و قوانین مختلف کشور مورد توجه قرار گرفته است، قانون اساسی به عنوان اصلی ترین سند قانونی کشور، دولت را به بسترسازی جهت اعطای هدفمند یارانه با تاکید بر تامین اجتماعی و حمایت از اقشار آسیب پذیر ملزم کرده است.

برآوردها نشان می دهد که حجم یارانه ای که دولت در سال ۱۳۹۸ برای پرداخت یارانه آشکار (شامل بودجه ای و فرابودجه ای) و یارانه پنهان متحمل می شود، برابر ۸۹۰ هزار میلیارد تومان است این رقم تقریبا ۲٫۲ برابر بودجه سالانه کشور است. دولت سالانه به ازای هر فرد معادل ۱۰٫۹ میلیون تومان یارانه اعطا می کند، این رقم حدود ۲۰ برابر یارانه نقدی افراد تخمین زده می شود.

اگرچه حجم زیادی از منابع کشور، به اشکال مختلف برای یارانه در نظر گرفته می شود، اما اثربخشی این منابع در کاهش شکاف طبقاتی و رفع فقر با وضعیت مطلوب فاصله بسیاری دارد. نحوه و شیوه پرداخت، محل، ذی نفعان و نوع تخصیص منابع در ساختار کنونی توزیع یارانه ها در کشور محل سوال جدی است. از این منظر بر آن شدیم در دومین سری از نشست های مسئله شناسی عدالت اجتماعی در ایران معاصر، به بررسی مسئله توزیع یارانه ها در اقتصاد ایران و ملاحظات آن از منظر عدالت اجتماعی بپردازیم.

جهت هماهنگی برای حضور در این نشست ها، فرم ذیل را تکمیل و ارسال نمایید:

ارسال دیدگاه

Close
Compare
Wishlist 0
Open wishlist page Continue shopping